ผมไม่ใช่อัศวิน...ผมเป็นธรรมดา...ผมแค่อยากคุยกับนางฟ้า
แต่นางฟ้าก็ยังเป็นนางฟ้า...
สายตาที่มองข้ามและไม่คิดที่จะเหลียวมองมาแม้แต่ความรู้สึก...
การตอบรับพยักหน้าพอเป็นพิธีว่ารับรู้...การทักทายที่เสแสร้ง
สายตานางฟ้าจับจ้องมองแต่อัศวินผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น
ท่ามกลางเสียงเพลงร็อคแอนด์โรลระหว่างนางฟ้ากับอัศวิน
คนธรรมดาอย่างผมได้แต่ยืนเฉย...
ไม่กล้าแม้แต่จะทักหรือเหลียวมองบุคคลทั้ง 2
ได้แต่ทรมานกับการข้ามวันในแต่ละคืนที่โหดร้ายกับความรู้สึกที่เจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา
และตลอดไป.....
จวบจนนางฟ้าและอัศวินเดินย่างก้าวเข้าสู่วิหารศักดิ์สิทธิ์ไป
โดยไม่เหลียวหลังหันกลับมามองรอบตัวและคนธรรมดาอีกเลย
ผมได้แต่เพียงคิดเท่านั้น..ร่างกายมันเริ่มขยับไม่ได้...มันชา...
อืม..คงเป็นเพราะบาดแผลที่เคยเจ็บตรงบริเวณอกด้านซ้าย
มันเริ่มมีเลือดไหลออกมาอีกครั้ง....
และถ้าผมเป็นอัศวินได้ในตอนนี้...
ผมคงได้เป็นเพียงอัศวินดาบหักที่ต้องคำสาบให้ไร้รักไปอีกยาวนานเท่านั้น...
edit @ 2006/12/02 02:39:12
edit @ 2006/12/07 17:05:14
