หายหน้าหายตาไปสักระยะครับ..ไปพัก..ใช้เงิน..รึเปล่าหว่า..5555
แต่..ยังรู้สึกเหนื่อยๆอยู่เลยแฮะ อุอุอุ....เอาเป็นว่าเข้าเรื่องเลยดีกว่า
จากแทคแรงบันดาลใจที่ทั่นกุ๊กก้าและทั่นแป้นส่งมา
ให้เขียนดองเค็มนานเป็นชาติกว่าแล้ว
เริ่มเลยครับ...
เริ่มจากตั้งแต่เด็กๆจำความได้ครั้งแรกเคยเห็นพ่อวาดขวดนํ้าด้วยปากกาบนสมุด
ตอนนั้นตื่นเต้นมากโห...นี่รึการวาดภาพ..สุดยอดดดด..เราเลยจับปากกาจะวาดบ้าง
แต่มันวาดไม่ได้..งงมาก เขียนไปมาอยู่นั้น..หงุดหงิดสุดๆวาดไม่ได้สักที
ตั้งแต่นั้นคือการจุดประกายการวาดภาพและเขียนการ์ตูนเป็นต้นมา...
เริ่มวาดแบบจริงจังจากการดูการ์ตูนมังก้าเรื่องคินนิคุแมนตอนช่วงประถม
พลังKตอนนั้นมาแรงมาก ทำให้ผมชอบวาดตัวประหลาดมากกว่าคนธรรมดา
แต่แล้วอยู่ๆผมก็หยุดวาดไปสักพักเพราะเจอคนที่วาดเก่งกว่าประกอบกับ
คินนิคุแมนได้จบภาครุ่นพ่อไปผมเลยหยุดไปดื้อๆ..ซะงั้น
มาอีกทีก็ช่วงมัธยมต้นผมติดขายหัวเราะกับมหาสนุกถึงขั้นสมัครเป็นสมาชิกรายเดือน
อยู่สักพัก ตอนนั้นชอบวาดไก่ย่างพี่ต้อม มหาสนุก จนเพื่อนในห้องเรียกชื่อผมว่า ไอ้ไก่
และช่วงนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง ผมเริ่มหันมาวาดผู้หญิง จากการวาดตามพี่มะเดี่ยว
และวาดตามการ์ตูนเรื่อง ซันชิโร่X2 การวาดทรงผมแฟชั่นสาวๆก็มาจากเรื่องนี้
จากนั้นพอเข้าสู่สายอาชีพปวช.ปี1 เพื่อนแนะนำให้อ่าน เทพเจ้าแห่งการแอ่น โจโจ้ นั้นเอง
อ่านปร้าดเดียวเท่านั้นละ วางไม่ลงเลยสมัยก่อนอ่านแบบอย่างหนาของหมึกจีนด้วยสิ..555
จากนั้นผมก็ลองหัดวาดการ์ตูนแอ่นตามซะงั้น มันทำให้รู้ว่าการวาดปากหนาๆแล้วเท่ห์เป็นยังไงก็คราวนี้ละ
แต่การวาดของผมก็หยุดไปอีกครั้งเพราะต้องเตรียมเอนท์เข้าศิลปากร...
เพราะสมัยนั้นคิดว่าอาชีพนักเขียนการ์ตูนในประเทศไทยมันไม่มีชัดเจนแน่ๆไม่นับพวกขายหัวเราะนะ
อาชีพที่วาดแบบแนวมังก้าน่ะ..เอ่อ..ไทยคอมมิคผมก็ว่าไม่เชิงแต่ไม่ใช่แนวที่เราถนัด
ผมเลยหันทิศทางไปทางอื่นก็คือเอนเข้าสาขา ออกแบบภายใน การวาดการ์ตูนในมหาลัยแทบจะไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
ลัลล้า..ดูสาวต่างคณะกับสาวธรรมศาสตร์ไปวันๆจนในที่สุด..จังหวะและโอกาสก็มาพอดีกับช่วงที่ผมกำลังจะจบ
บีบอย..KATCH ...MANGAKATCH...นั้นแหละคือแรงกระตุ้นอีกครั้ง
จบมาทำงานกับการออกแบบภายใน เพียง 6 เดือน
ผมก็วาดการ์ตูนอย่างบ้าระหํ่า
หลังจากที่ผมลาออกมานั่งวาดตามโจทย์ที่พี่บอย แกพูดลอยๆว่าลองไปวาด
ผู้ชาย ผู้หญิง ทั้ง เด็ก คนแก่ ผู้ใหญ่ มาอย่างละ10แบบ
เครื่องจักร ฉาก..และอื่นๆมา พอครบแล้วเอามาให้ดู คิดดูว่าผมทุ่มกับมันทั้งชีวิต
โดยไม่รู้ว่าจะได้เข้าทำงานที่บีบอยรึเปล่า..อืม...มานั่งคิดแล้วโคดบ้าเลย ชีวิตวัยรุ่นไฟแรง
แล้วสุดท้ายกว่าจะได้ทำงานที่นั้นใช้เวลากว่าครึ่งปีเข้าๆออกๆที่นั้น
และการปรับลายเส้นครั้งใหญ่
การใช้โทนสี การออกแบบทั้งหลายก็มาเปลี่ยน
หลังจากอยู่ที่นี่
จนกลายเป็นการ์ตูนที่ทั่นๆอาจเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง
ตามงานต่างๆนั้นแหละครับบบบบ
กว่า 3 ปีที่อยู่ที่นั้น
และออกมาผจญภัยบนโลกแห่งความเป็นจริง
กับวงการการ์ตูนภายนอกจวบจนปัจจุบัน
จบแทคสักที..ยาวววววววเชียว..
ไหนๆยาวแล้วก็แปะรูปสักนิด..
มาว่ากันด้วยเรื่องหมี...(อีกแล้ว)
หมีส้มเวอร์ชั่นของบรรณาการ
ถ่ายก่อนส่งไปหาทั่นแป้นและทั่นBB
...
หมีเหลืองมีเพิ่มมาอีกขนาด
ใหญ่ๆไม่..เล็กๆชอบ หมีเหลืองเวอร์ชั่น MINIYELLOW
หรือชื่อไทยว่าเวอร์ชั่นเขียนตาแตก555...
แหม..มันต้องถอดแว่นเขียนเลยหนิ
ไม่งั้นโฟกัสในการวาดไม่ได้
...
แล้วก็ของฝากจากทั่นแป้น..ตุ๊กตาสยองกิ้ววว
มีตะปูติดมาทั่วหัวเชียว..เอิ๊กๆๆ
มิน่าปวดหัวตะหงิดๆๆ..อะฮิ้วววว..ขอบคุณทั่นอีกครั้งขะหรั่บ
ต่อปายยย..ถ่ายรูปรวมเหล่าโปรเจ็ทโมเดลในอนาคต
ที่น่าจะเอาไปโชว์ตาม EVENT ต่างๆถ้ามีโอกาส
นำโดยMR.CENSOR,ดีเจกระดูกลิงและกระต่ายนักรัก THE LOVER
...
สุดท้ายว่าด้วยเรื่องเข็มกลัดผลิตจำนวนจำกัด
หมดแล้วหมดเลยลายหมีโรคจิตกับโดราไรเดอร์
มีทั้งหมด 6 แบบๆละ 4 อัน ทั้งหมดมี 24 อันเท่านั้น!!!!
ทั่นใดสนใจลองไปแวะๆดูได้ที่ ร้านแอเรีย 51 เด้อ
ตอนนี้มีวางจำหน่ายในราคา
อันละ 40 บาทแล้วครับบบบ
....
จบข่าว
